De eerste poppenbrief is gearriveerd!

Goed nieuws, de 1^e poppenbrief is gearriveerd! Van Darshika, zij is 12 jaar en heeft als liefhebberij ‘reading book'. Als adres dat van de monnik Saranankara in Kandy. Ze krijgt uiteraard post (met de foto die we maakten van alle meisjes) van ons terug, het zou leuk zijn om tot een kleine correspondentievriendschap in het Engels te komen - zoiets had ik zelf ook toen ik 12 was.

De voorgeschiedenis
In de werkgroep ‘kinderkleertjes' viel opeens het woord ‘pop'. Niet zo nuttig als kleertjes, maar toch wel heel leuk om aan een kind te geven, temeer daar wij zelf door een van de deelneemsters een grappig voorbeeld in handen kregen. Er volgde spontaan een actie ‘sponsor een pop'. Voor € 10 zou de ad hoc werkgroep ‘poppenmaken' er een maken en voor verzending zorgen. De poppen werden voorzien van een kaartje met daarop naam en adres van de goede geveren een voorgefrankeerde enveloppe met zijn/haar adres. Na 20 gesponsorde poppen werd de actie stilgezet, want het maken bleek toch wat meer werk dan gedacht. De kosten daarentegen vielen erg mee. Het initiatief gonsde door Maasland en Lydia's vide werd een kleurige lappenopslag, met ook meer dan voldoende materiaal voor wolpruiken en vulling. Wie nog een poppenactie wil opzetten melde zich ... Het meenemen bleek de volgende klus. De daarvoor bestemde tas bleek ‘odd format' voor de Schiphol bagageafhandeling en dat had ik van tevoren ook wel gemerkt want hij paste door geen enkel poortje of hekje of deur- c.q. treinopening. In Colombo bleek de tas zoek en ook daarna was de voortdurende zorg: ‘Waar zijn de poppen' c.q. ‘Zijn de poppen er nog'.

De overdracht
Wij waren op 21 januari bij de monnik. In het dorpje aan de weg kregen de poppen, net als wij overigens, nog een hygiënische behandeling tegen de dengue-mug. We zaten in het geur- en sproeibereik van de wagen - het stonk werkelijk heel vreselijk. Vanaf deze weg bonkten we met een 4WD- jeep omhoog. De volgende keer ga ik dat lopen, dat is vast veel minder avontuurlijk. We hadden uiteraard vooraf de monnik geïnformeerd en om ‘girls girls girls' gevraagd, maar er bleken ook heel veel jongetjes te zijn. Daarvoor hadden we natuurlijk weer niets bij ons. Er waren ook meer meisjes dan poppen, zo gaat dat soms, maar dat werd goed opgelost door als eerste de meisjes die wat voorgedragen hadden (een liedje, een gedichtje, een tekst) daarvoor te belonen. Het is natuurlijk ook niet niks om dat voor een gezelschap van vier grote blanke mensen te doen. Ik mocht ‘vanwege mijn leuke mimiek' de poppen uitdelen en had derhalve mijn door Andy Warhol beloofde 15 minutes of fame. Oordeelt u zelf. De meisjes zagen er prachtig uit in hun zondagse sari: een lange sluike rok met een gerimpeld schootje erop, een bloot middenrif, een bloesje met een royale kraag. Alles wit, dus ook de strikken in het donkere haar. En mooie gave huidjes! Bij de ontvangst kregen we bloemenslingers om en bij het afscheid namen we natuurlijk ook de prachtige anthuriums mee - ze groeien in het wild en ze hebben tot het einde van de reis mijn hotelkamers opgefleurd. De moeders hadden de lunch verzorgd, dus alles bio- en eco en heel lekker.

De monnik
Het contact met de monnik kwam vorig jaar tot stand via Sunethra in Colombo die ons vroeg hulpgoederen naar Kandy te brengen toen de streek geteisterd werd door zware moessonregens. De stichting was toen juist toevallig op werkbezoek. Sunethra had de monnik Saranankara gevraagd ons te begeleiden naar de opvangplaatsen voor de slachtoffers. SEHH heeft toen de monnik geld gegeven om de komende weken de slachtoffers verder te helpen. De monnik bouwt , in de bergen bij Kandy, aan een boeddhistische centrumpje. Het is daar, het zal u niet verbazen, arm gebied. Hij spreekt goed Engels en leert dat de kinderen ook tijdens de zondagsschool. Hij benadrukt daarvan terecht het belang. Hij is bezig met de bouw van een tempel, de klokkentoren is net klaar. Het wordt niet alleen een gebouw voor boeddhistische ceremonies maar ook een dorpscentrum voor educatie en cultuur. De monnik zorgt ook voor de arme families in de omgeving en doet dat met behulp van giften van bewoners en van buiten af. Hij was gevoelig voor het feit dat de door ons meegebrachte kleertjes handgemaakt waren door ‘de mothers in our home village'. Sita sponsorde al eerder het toiletgebouwtje (zie foto) en ook nu is een royale privé donatie achtergelaten.

Groeten vanuit een besneeuwd Vlaardingen!

Willy