Goedenavond, geachte meelezers,

NB: Piet heeft al een feitelijk verslag uitgebracht - aanvullend daarop het nog mijne.

Hartelijk dank natuurlijk voor jullie reacties, medeleven en fotoruimte (Coby, dank!). Het is goed te horen dat het bij jullie winter is en dat hier, feitelijk, een koudegolfje langskomt - het is nog niet zo vaak zo ‘koel' geweest. Een heerlijke 25^o, schatten we. We zijn inmiddels toe aan de laatste dagen. Eergisteren hebben we afscheid genomen van Siri, onze trouwe chauffeur/gids/tolk. Ja Lieneke, inderdaad degene bij wie je decennia geleden logeerde! Dat kunnen we trouwens iedereen aanraden ... We doen het nu op eigen kracht, we lopen (heerlijk langs het strand) of nemen een tuktuk. Jullie weten dat er drie manieren zijn om dood te gaan in een tuktuk? Vanwege een ongeluk, vanwege de luchtvervuiling of vanwege pure schrik. Onze beide chauffeurs (we kunnen er natuurlijk niet met 4 in 1 zo'n blik) gunnen elkaar en de rest van het verkeer gaan centimeter en houden de duim stevig op de claxon. Lydia en Piet hadden zelfs een klein botsinkje , en dat allemaal voor € 2,10 voor een kwartiertje. We gingen vandaag op bezoek bij de zusters Karmelitessen, en wel bij de CEO daarvan, Mother Superior Zuster Carmilla. Het is een grote orde, ze beheren in Sri Lanka wel zo'n 40 kloosters. Ze heeft de bekende problemen (economie en vergrijzing) en tegelijkertijd ook de uitdaging zich te vestigen in het noorden van Sri Lanka, het voormalige oorlogsgebied. Er is daar op allerlei gebied nog grote nood te lenigen. Er is een bouwzuster aangesteld die op termijn een klooster en onderwijsfaciliteiten gaat realiseren.Alle zusters spreken uitstekend Engels, reizen af en toe ook voor congressen naar India - ze zijn gerelateerd aan de Sisters of Charity van Sister Theresa. Ik heb zelf jaren geleden de Mother ontmoet in Calcutta toen ik kortstondig werkte in een van haar homes, ze was toen al dement en niet meer aanspreekbaar maar de haren op mijn armen gingen toch rechtovereind. Zuster Carmilla betoont zich een daadkrachtig onderhandelaar en uitstekend manager die met een kwinkslag het gesprek alle kanten op wist laten te gaan, maar de stichting kent haar ook al jaren en jaren en de verstandhouding is dus uitstekend. Daarna gaan we naar een van de schooltjes van de Orde in een achterstandswijk - dat is nog iets heel anders dan een sloppenwijk. Er zijn een aantal schooltjes naast elkaar gevestigd, ook van de boeddhistische monniken en een moskee met madrassa. De in het wit geklede zusters met de zwarte sluier hebben orde en rust, en sinds vandaag ook een door een andere organisatie gesponsorde leeskamer. Het is geen bibliotheek, er mag ook gelachen en gespeeld worden. Het niveau van de school ligt hoog, enkele leerlingen hebben zelfs grade A afgemaakt en zijn op grond van hun leerprestaties toegelaten tot de universiteit, op een door de staat verstrekte beurs (of zoiets). Een prestatie van iedereen waar ze trots op zijn. Onze stichting sponsort er wederom een schoolreis voor een klas, de meesten kwamen nooit verder dan hun wijk. Na een afscheid met nog wat liedjes (jawel, we zijn inmiddels goed thuis in ‘Vader Jacob') gingen we door naar het Home for the Disabled, zo'n 40 mentaal gehandicapte ouderen zonder familie of problemen daarmee. De mannen en vrouwen wonen in twee royale slaapzalen. De plaatselijke Lions had net gezorgd voor nieuwe matrassen en lakens, het zag er keurig uit. De mensen zaten of sliepen wat en keken TV. Lydia en Piet hadden weer een hartelijk weerzien met een van de mannen, een ‘voormalig Sri Lanka piloot en neef van de huidige paus'. Hij is dik in de 90 maar goedgemutst en welbespraakt. Wij deden onze jaarlijkse donatie, deze keer bijeengebracht door een verzorgingstehuis in Maasland waar Piet in december een tweetal lezingen verzorgde over Sri Lanka. Ouderen voor ouderen dus. We kregen van Zuster Menna, een heel kleine heel lieve en heel hartelijke zuster, een heerlijke warme lunch met eigengemaakte palmwijn - een kruising tussen sherry en cognac, en ook met die kleur. We hebben er uiteraard aangenipt, maar het daar ook bij gelaten. Morgen is onze laatste drukke dag. We gaan de fotokopieermachine kopen en overdragen en naar muziekinstrumenten kijken/kopen, beide voor het schooltje in Etimale. De lerares Engels zal ook daarbij zijn. Daarna naar monnik Pannindriya, met hem de lunch, daarna naar het Home Sassara van Sunethra en met haar het afscheidsdiner. Donderdag de terugvlucht naar Amsterdam. Het (aller)laatste bericht en foto´s houden jullie dus nog tegoed. Tot dan: heb het goed en tot snel ziens!

Groeten, van Willy