De eerste poppenbrief is gearriveerd!

De eerste poppenbrief is gearriveerd!

Goed nieuws, de 1^e poppenbrief is gearriveerd! Van Darshika, zij is 12 jaar en heeft als liefhebberij ‘reading book'. Als adres dat van de monnik Saranankara in Kandy. Ze krijgt uiteraard post (met de foto die we maakten van alle meisjes) van ons terug, het zou leuk zijn om tot een kleine correspondentievriendschap in het Engels te komen - zoiets had ik zelf ook toen ik 12 was.

De voorgeschiedenis
In de werkgroep ‘kinderkleertjes' viel opeens het woord ‘pop'. Niet zo nuttig als kleertjes, maar toch wel heel leuk om aan een kind te geven, temeer daar wij zelf door een van de deelneemsters een grappig voorbeeld in handen kregen. Er volgde spontaan een actie ‘sponsor een pop'. Voor € 10 zou de ad hoc werkgroep ‘poppenmaken' er een maken en voor verzending zorgen. De poppen werden voorzien van een kaartje met daarop naam en adres van de goede geveren een voorgefrankeerde enveloppe met zijn/haar adres. Na 20 gesponsorde poppen werd de actie stilgezet, want het maken bleek toch wat meer werk dan gedacht. De kosten daarentegen vielen erg mee. Het initiatief gonsde door Maasland en Lydia's vide werd een kleurige lappenopslag, met ook meer dan voldoende materiaal voor wolpruiken en vulling. Wie nog een poppenactie wil opzetten melde zich ... Het meenemen bleek de volgende klus. De daarvoor bestemde tas bleek ‘odd format' voor de Schiphol bagageafhandeling en dat had ik van tevoren ook wel gemerkt want hij paste door geen enkel poortje of hekje of deur- c.q. treinopening. In Colombo bleek de tas zoek en ook daarna was de voortdurende zorg: ‘Waar zijn de poppen' c.q. ‘Zijn de poppen er nog'.

De overdracht
Wij waren op 21 januari bij de monnik. In het dorpje aan de weg kregen de poppen, net als wij overigens, nog een hygiënische behandeling tegen de dengue-mug. We zaten in het geur- en sproeibereik van de wagen - het stonk werkelijk heel vreselijk. Vanaf deze weg bonkten we met een 4WD- jeep omhoog. De volgende keer ga ik dat lopen, dat is vast veel minder avontuurlijk. We hadden uiteraard vooraf de monnik geïnformeerd en om ‘girls girls girls' gevraagd, maar er bleken ook heel veel jongetjes te zijn. Daarvoor hadden we natuurlijk weer niets bij ons. Er waren ook meer meisjes dan poppen, zo gaat dat soms, maar dat werd goed opgelost door als eerste de meisjes die wat voorgedragen hadden (een liedje, een gedichtje, een tekst) daarvoor te belonen. Het is natuurlijk ook niet niks om dat voor een gezelschap van vier grote blanke mensen te doen. Ik mocht ‘vanwege mijn leuke mimiek' de poppen uitdelen en had derhalve mijn door Andy Warhol beloofde 15 minutes of fame. Oordeelt u zelf. De meisjes zagen er prachtig uit in hun zondagse sari: een lange sluike rok met een gerimpeld schootje erop, een bloot middenrif, een bloesje met een royale kraag. Alles wit, dus ook de strikken in het donkere haar. En mooie gave huidjes! Bij de ontvangst kregen we bloemenslingers om en bij het afscheid namen we natuurlijk ook de prachtige anthuriums mee - ze groeien in het wild en ze hebben tot het einde van de reis mijn hotelkamers opgefleurd. De moeders hadden de lunch verzorgd, dus alles bio- en eco en heel lekker.

De monnik
Het contact met de monnik kwam vorig jaar tot stand via Sunethra in Colombo die ons vroeg hulpgoederen naar Kandy te brengen toen de streek geteisterd werd door zware moessonregens. De stichting was toen juist toevallig op werkbezoek. Sunethra had de monnik Saranankara gevraagd ons te begeleiden naar de opvangplaatsen voor de slachtoffers. SEHH heeft toen de monnik geld gegeven om de komende weken de slachtoffers verder te helpen. De monnik bouwt , in de bergen bij Kandy, aan een boeddhistische centrumpje. Het is daar, het zal u niet verbazen, arm gebied. Hij spreekt goed Engels en leert dat de kinderen ook tijdens de zondagsschool. Hij benadrukt daarvan terecht het belang. Hij is bezig met de bouw van een tempel, de klokkentoren is net klaar. Het wordt niet alleen een gebouw voor boeddhistische ceremonies maar ook een dorpscentrum voor educatie en cultuur. De monnik zorgt ook voor de arme families in de omgeving en doet dat met behulp van giften van bewoners en van buiten af. Hij was gevoelig voor het feit dat de door ons meegebrachte kleertjes handgemaakt waren door ‘de mothers in our home village'. Sita sponsorde al eerder het toiletgebouwtje (zie foto) en ook nu is een royale privé donatie achtergelaten.

Groeten vanuit een besneeuwd Vlaardingen!

Willy

laatste verslag van Willy

Dag meereizigers, goedenavond,

Laatste dag, laatste avond, laatste (weerbarstige) internet minuten. Alle boodschappen gedaan, laatste bezoeken gebracht, aan Sunethra, aan monnik Pannindrya, die, netwerker als hij is, onmiddellijke een nieuw project voor ons wist. Ongelooflijk gezellig gedold met de bewoonsters van een van de opvanghuizen. Laatste eten in de buitenlucht, morgen vroeg op, morgenavond thuis. Het laatste verslag volgt vanuit daan.

Uit Colombo: Groeten!

verslag 3, van Willy

Goedenavond, geachte meelezers,

NB: Piet heeft al een feitelijk verslag uitgebracht - aanvullend daarop het nog mijne.

Hartelijk dank natuurlijk voor jullie reacties, medeleven en fotoruimte (Coby, dank!). Het is goed te horen dat het bij jullie winter is en dat hier, feitelijk, een koudegolfje langskomt - het is nog niet zo vaak zo ‘koel' geweest. Een heerlijke 25^o, schatten we. We zijn inmiddels toe aan de laatste dagen. Eergisteren hebben we afscheid genomen van Siri, onze trouwe chauffeur/gids/tolk. Ja Lieneke, inderdaad degene bij wie je decennia geleden logeerde! Dat kunnen we trouwens iedereen aanraden ... We doen het nu op eigen kracht, we lopen (heerlijk langs het strand) of nemen een tuktuk. Jullie weten dat er drie manieren zijn om dood te gaan in een tuktuk? Vanwege een ongeluk, vanwege de luchtvervuiling of vanwege pure schrik. Onze beide chauffeurs (we kunnen er natuurlijk niet met 4 in 1 zo'n blik) gunnen elkaar en de rest van het verkeer gaan centimeter en houden de duim stevig op de claxon. Lydia en Piet hadden zelfs een klein botsinkje , en dat allemaal voor € 2,10 voor een kwartiertje. We gingen vandaag op bezoek bij de zusters Karmelitessen, en wel bij de CEO daarvan, Mother Superior Zuster Carmilla. Het is een grote orde, ze beheren in Sri Lanka wel zo'n 40 kloosters. Ze heeft de bekende problemen (economie en vergrijzing) en tegelijkertijd ook de uitdaging zich te vestigen in het noorden van Sri Lanka, het voormalige oorlogsgebied. Er is daar op allerlei gebied nog grote nood te lenigen. Er is een bouwzuster aangesteld die op termijn een klooster en onderwijsfaciliteiten gaat realiseren.Alle zusters spreken uitstekend Engels, reizen af en toe ook voor congressen naar India - ze zijn gerelateerd aan de Sisters of Charity van Sister Theresa. Ik heb zelf jaren geleden de Mother ontmoet in Calcutta toen ik kortstondig werkte in een van haar homes, ze was toen al dement en niet meer aanspreekbaar maar de haren op mijn armen gingen toch rechtovereind. Zuster Carmilla betoont zich een daadkrachtig onderhandelaar en uitstekend manager die met een kwinkslag het gesprek alle kanten op wist laten te gaan, maar de stichting kent haar ook al jaren en jaren en de verstandhouding is dus uitstekend. Daarna gaan we naar een van de schooltjes van de Orde in een achterstandswijk - dat is nog iets heel anders dan een sloppenwijk. Er zijn een aantal schooltjes naast elkaar gevestigd, ook van de boeddhistische monniken en een moskee met madrassa. De in het wit geklede zusters met de zwarte sluier hebben orde en rust, en sinds vandaag ook een door een andere organisatie gesponsorde leeskamer. Het is geen bibliotheek, er mag ook gelachen en gespeeld worden. Het niveau van de school ligt hoog, enkele leerlingen hebben zelfs grade A afgemaakt en zijn op grond van hun leerprestaties toegelaten tot de universiteit, op een door de staat verstrekte beurs (of zoiets). Een prestatie van iedereen waar ze trots op zijn. Onze stichting sponsort er wederom een schoolreis voor een klas, de meesten kwamen nooit verder dan hun wijk. Na een afscheid met nog wat liedjes (jawel, we zijn inmiddels goed thuis in ‘Vader Jacob') gingen we door naar het Home for the Disabled, zo'n 40 mentaal gehandicapte ouderen zonder familie of problemen daarmee. De mannen en vrouwen wonen in twee royale slaapzalen. De plaatselijke Lions had net gezorgd voor nieuwe matrassen en lakens, het zag er keurig uit. De mensen zaten of sliepen wat en keken TV. Lydia en Piet hadden weer een hartelijk weerzien met een van de mannen, een ‘voormalig Sri Lanka piloot en neef van de huidige paus'. Hij is dik in de 90 maar goedgemutst en welbespraakt. Wij deden onze jaarlijkse donatie, deze keer bijeengebracht door een verzorgingstehuis in Maasland waar Piet in december een tweetal lezingen verzorgde over Sri Lanka. Ouderen voor ouderen dus. We kregen van Zuster Menna, een heel kleine heel lieve en heel hartelijke zuster, een heerlijke warme lunch met eigengemaakte palmwijn - een kruising tussen sherry en cognac, en ook met die kleur. We hebben er uiteraard aangenipt, maar het daar ook bij gelaten. Morgen is onze laatste drukke dag. We gaan de fotokopieermachine kopen en overdragen en naar muziekinstrumenten kijken/kopen, beide voor het schooltje in Etimale. De lerares Engels zal ook daarbij zijn. Daarna naar monnik Pannindriya, met hem de lunch, daarna naar het Home Sassara van Sunethra en met haar het afscheidsdiner. Donderdag de terugvlucht naar Amsterdam. Het (aller)laatste bericht en foto´s houden jullie dus nog tegoed. Tot dan: heb het goed en tot snel ziens!

Groeten, van Willy

Twee dagen Colombo

Vandaag een bezoek gebracht aan de Carmelsisters in het Provincial House. Gesproken met Sr Carmella, de Superior, over de bouw van een nieuw convent in Vavuniya, in het noorden van Sri Lanka. We hadden afgelopen zondag al een bezoek aan de 'pioniers' in dit voormailig oorlogsgebied gebracht. Heel moedig van Sr Thevenesam om daar een start met het Carmelwerk te maken. Eerst met een schuur en een tijdelijke huisvesting, vervolgens een hal voor onderwijs aan vrouwen (vaak oorlogsweduwen) en nu dan de bouw van een eigen onderkomen.

In het Provincial House ook Sr Cecilia gesproken (broos , maar nog helder) over het werk van de RAS (Paul, nadere informatie ontvangen). Ook Sr Lucrece was daar en met haar het laatste nieuws uitgewisseld. Zij heeft in Kalmunai een prachtig gebouw voor engelse lessen op kunnen richten, mede met een bijdrage van Sport en Spel Maasland.

Vervolgens ging de tocht naar de St Anthony School (SR Arul Maria) en Home of Compassion, waar we nu een lunch kregen aangeboden.

Morgen een volle dag met activiteiten: de aanschaf van een fotokopieermachine en muziekinstrumenten, samen met leraren van de school in Ethimale; daarna een lunch met onze monnik Pannindriya, een bezoek aan Sasara een tehuis voor geestelijk en lichamelijk gehandicapten en tot slot een uit eten met Sunethra, waarmee we de verdere hulp van SEHH bespreken.

Donderdagochtend vroeg weer naar huis.

Groet, Piet namens het reisgezelschap

verslag nr 2

Dag allemaal, goedenavond, (van hier),

Alles goed met jullie? Even weer een bericht. Het zijn inmiddels lange dagen (soms opstaan 5.45 uur!) en vaak vermoeiend tot aan het diner rond 20.00 uur (over dat laatste trouwens over het algemeen niets dan goeds!). Niet overal is internet en daarnaast heeft ook uw verslaggever ter plekke niet altijd zin om achter haar laptopje te gaan zitten om u op de hoogte te houden; sorry sorry. Ik ga jullie nu vertellen over ons bezoek aan het plattelandsschooltje te Eitimale, zo'n 40 km van Monaregale. Het contact kwam in 2009 tot stand door monnik Pannindrya in Colombo die besloot onze donatie voor deze school te bestemmen. Het is een arm gebied,op de grens van voormalige oorlogsgebied. Pannindrya besteedde het SEHH-geld aan leermiddelen voor de school en verantwoordde dat door een kleurrijke foto te sturen die we gebruikten op onze kerstkaart van 2010. Gaandeweg kwam er een vraag van de school voor een fotokopieermachine en op ons verzoek om een specificatie en een prijsopgave kwam er rap antwoord, per brief. Het schooltje heeft computers noch internet. Het ging om een bedrag van ca € 600. Wij zeiden, eveneens per brief, akkoord, reserveer het gewenst apparaat maar vast en als wij er dan eind januari zijn betalen we het en is er een formele overdracht. Toen bleef het stil. SEHH schreef opnieuw, maar er kwam geen reactie. We werden er een beetje flauw van - het kan toch niet zo zijn dat we een gift gaan opdringen? Op het laatste moment voor ons vertrek kwam het verzoek om een wat groter apparaat. Toen we er naar toe gingen, eergisteren, snapten we het allemaal. Zelfs in ‘grote stad' Monaragalla is er geen winkel om een dergelijk apparaat te kopen en ook had de schoolleiding geen catalogus om eens in te kijken. Het schooltje bevindt zich niet in de stad, het dient juist voor de kinderen van de wat verderaf gelegen dorpjes. Voor de leerkrachten houdt dat in dat ze zo'n 10 km over een klein asfalt weggetje moeten met daarna nog 5 km zandpad met gaten. Net als wij dus, die warme dag. We hadden onze komst per mobiel aangekondigd en men stond klaar voor onze ontvangst. De kinderen hadden, denk ik, nog niet zo vaak een gezelschap mensen met blauwe ogen gezien en de twee meisjes die ons een bosje welkomstboomblaadjes overhandigden (in plaats van een bloemetje) duwden Tineke het hele pakketje in de handen en doken toen weer snel weg. Piet introduceerde ons gezelschapje en vertelde over de doelstelling van SEHH, over onze verantwoordelijkheden als ontvanger van donatiegelden van onze begunstigers en de verantwoordelijkheden voor de ontvanger: we verwachten niet dat, als we volgende keer komen, het apparaat als verroest blik in de hoek staat. De aanwezigen schudden ernstig het hoofd, hetgeen ja betekent. Chauffeur/gids Siri vertaalde, men sprak geen Engels. De afspraak is nu als volgt. De music teacher is op dit moment in Colombo op cursus. Dat komt mooi uit want we hebben als aanvullende donatie muziekinstrumenten toegezegd zodat een soort schoolbandje gevormd kan worden. Wij zullen deze meneer in Colombo ontmoeten, samen met hem het kopieer-apparaat kopen, met een extra cartridge en een servicekontrakt en daarna ook nog muziekinstrumenten. Symbolisch hebben we alvast het kopieerapparaat overgedragen door de overhandiging van een tweetal dozen kopieerpapier. We hebben op het schooltje verder rondgekeken: de handenarbeidjuffrouw was o.a. bezig met het beplakken van een grote doos, aan de voorkant kwam plastik en daarachter kon een leerling een toespraak houden. Ook was er een toneelopbouwtje. De lokalen waren aan een zijde open en grensden aan elkaar, een ideale situatie voor veel rumoer. De leermiddelen zijn uiterst sober. Vertelde ik al dat we op een ander schooltje dominostenen gebruikt zagen worden bij de rekenles? De kinderen deden verder een dansje voor ons en we kregen een heerlijke, zeer gekruide warme lunch. In totaal zijn we er een uur of twee geweest en hebben we voor een afstand van zo'n 200 km een hele dag in de auto gezeten. De wegen zijn smal en overvol met (vracht)auto's, tuktuk's, brommers, wandelaars, schurftige honden, luizige katten, af en toe een aap en nog een incidentele koe. En kleurrijk accent zijn altijd de schoolkinderen in hun uniformpjes waarbij de meisjes vaak een stropdas dragen. Donkergekleurde tengere postuurtjes met hele zware rugtassen.

Een ander bezoek betreft het boys home in Kandy. We hebben in 2010 voor in totaal €14.000,- een nieuw dak van ca 90 meter lang en 12 meter breed gesponsord, gezamenlijk met twee andere grote donateurs. Na overmaking van het geld was de klus binnen een half jaar geklaard. De keuze was tussen asbest of een ander materiaal en SEHH heeft gekozen voor een isolerend geribbeld plaatstalen dak met lichtramen erin. Het zag er keurig uit. Het huis wordt geleid door Father Bastiaan. De jongens, zo'n stuk of 30, zijn wees of komen uit gebroken gezinnen. Ze gaan in Kandy naar school en blijven in het huis tot dat ze hun middelbare school (grade O) hebben afgemaakt. De doorzetters kunnen nog door twee jaar door voor hun grade A die toegang geeft tot de universiteit. Sri Lanka kent geen van rijkswege gesubsidieerde MBO of HBO-opleidingen. Deze worden verzorgd door particuliere instituten die ook voor de meeste Sri Lankanen te duur zijn, dus daarna wordt het een baan. Als ze geluk hebben, want ook de werkloosheid is hoog.

Vandaag bij de monnik Saranankara in de bergen bij Kandy op bezoek geweest. Een spannende rit met een jeep over onmogelijke weggetjes vol kuilen. Een geweldige aankomst met meisjes die ons bloemenkransen omhingen en boeketjes bloemen aanreikten. Daarna voordrachtjes en speeches.

De monnik bouwt te midden van een arm gebied zijn tempel op. Dat is niet alleen een gebouw voorboedhistische ceremonies maar ook een dorpscentrum voor educatie en cultuur. De monnik zorgt ook voor de arme families in de omgeving en doet dat met behulp van giften van bewoners en van buiten af. We hebben bij hem een bedrag voor zijn sociale werk achter gelaten. Tevens willen we een bijdrage aan de verdere opbouw van zijn gebouw voor studies overwegen.

Tot zover dit verhaal. De foto's komen een volgende keer - wellicht/misschien want het fotochipje is stuk - de foto's zijn wel te zien op de camera maar niet op de PC - wie weet nu al raad ...
Onze hartelijke groeten weer, en tot de volgende keer.

Eerste reisimpressies van Willy

Dag allemaal, goedemorgen (van hier),

Gaat alles goed met jullie? Piet heeft jullie de afgelopen dagen goed op de hoogte gehouden van onze bezigheden hier. Gelukkig bestaat het leven niet alleen uit werken, dus hierbij wat reisimpressies. Tineke en ik kwamen inderdaad zeer vertraagd aan. Ons vliegtuig bleek vlak voor vertrek te veel technische problemen te hebben; er kwam een vervangend toestel. Alleen, daar konden er minder in. Alle reizigers zonder hotelboeking werd gevraagd of ze wilden schikken in een andere vlucht. Toen dat € 600 pp bleek op te leveren wilden wij dat wel (jaha, we reizen voor eigen rekening en we weten nog wel een goed doel ...), alleen de vervangende vlucht bleek wat problematischer. Een hotelvoucher, een dinervoucher, een gratis ontbijt en uiteindelijk een vlucht de volgende dag rond 14.00 uur. Er ging veel tijd in zitten de missende koffers als zodanig geregistreerd te krijgen ... we troffen ze tenslotte in Colombo als ‘gevonden goed' weer aan. Uiteindelijk bleek het niet ongezellig, zo'n samengesteld reisgroepje, en dat was maar goed ook met een extra overstap en dus een nachtje zonder slaap. Piet en Lydia wachtten ons op in Colombo, met chauffeur/gids/tolk Siri, een SEHH-kontakt sinds decennia. Op naar Sunethra en haar Home vol kindjes en kinderen die ons geduldig zaten op te wachten met bosjes dahlia's. Ze zijn bijna allemaal meervoudig gehandicapt maar hebben het er goed, hun ogen stralen, ze gaan goed gekleed, ze eten hun bordjes leeg, ze gaan naar het inpandige Montessorischooltje waar ze blaadjes volschrijven met AAAAA en BBBBB en tekenen etc. Ze sjouwden opgewekt achter ons aan, door het uitgebreide pand, volstrekt ongestoffeerd en dus schoon en helder. We zullen Sunethra volgende week nog enkele malen treffen, daar of in een van haar andere huizen: ze beheert er totaal vier. Ook bijvoorbeeld een huis waar de puberende jongens naar toe gaan als ze een voor de meisjes gevaarlijke leeftijd krijgen. Daarna naar ons / Siri's guesthouse, we blijven er een aantal nachten. Het ligt parallel aan de drukke doorgaande weg in Alutgama, maar op voldoende afstand, heerlijk rustig, met een tuin vol bomen en struiken, aan de rivier - dus daar geen zwemmogelijkheid. Wel veel vogels op de voederplank, een marter, eekhoorns, en natuurlijk de familie - na al die jaren bijna echte familie van Piet en Lydia. Het strand is vlakbij, blauwe zee, prachtige branding, leuke hotels ook, maar niet veel toeristen. Het water is 20-25^o, het zand wit, je kan er prachtig de zon in de zee zien zakken, en met wat geluk de schildpadden uit het water zien komen om de eitjes te leggen. Al die groeistadia zagen we trouwens op de turtlefarm. Het tweede gedeelte van de werkreis wordt nu voorbereid, afspraken gemaakt, dingen omgezet en weer anders geregeld, enfin, onze onvolprezen voorzitter is er erg druk mee - dus hij heeft ook bij het ayurvedische centrum wat massagebehandelingen geboekt, waarvan hij smakelijk verslag doet. Wij vrouwen waren ondertussen op dagtour naar Galle, waar vanaf 1663 de Hollanders actief waren. Onderweg het monument voor de tsunami van 26-12-1994, op bepaalde trajecten nog steeds veel zichtbaar verval. Galle: een VOC-fort, een vesting, de NHervormde Kerk en een ‘bakery' aan het water (heeel veel restaurantjes aan het water ...) voor de lunch. Onderweg het hele proces van de kaneelolie (een ca 7 uren durend distillatieproces vanuit de bladeren) in ogenschouw genomen en de vissers gezien die zittend op een stok zitten te hengelen: sardines. We eten iedere avond bij Siri: bier aan het water, eten op het terras en daarna onder de klamboe. Het is er doodstil = behalve als er feest is aan de overkant van het water of de wind verkeerd staat zodat we 's nachts de moskee horen van het moslimdorp vlakbij. Lydia en ik hebben ook een middagje gefietst, langs de buddhist tempels, de schooltjes, de marktjes, de mensen. Hello, where are you from, you like Sri Lanka? Yes!

Lieve groeten van ons allen, vanuit een eeuwig zonnig klimaat, en tot de volgende keer,

Willy

Tineke en Willy zijn gearriveerd!

Met een dag vertraging (technisch probleem vliegtuig) kwamen Tineke en Willy in Sri Lanka aan. Voor Tineke alweer de vierde keer, voor Willy was het de eerste kennismaking. Hiermee was het reisgezelschap compleet en samen met Siri, onze onverbeterlijke chauffeur/gids/pensionhouder en vriend, ging de eerste tocht naar Sunethra, Suhada Home, in Colombo. Sunethra beheert vijf tehuizen voor gehandicapten rond de hoofdstad Colombo en in Kataragama, in het zuiden van het land. In totaal zijn ongeveer 340 mensen aan haar zorg toevertrouwd. Dit werk doet zij al 25 jaar.

Het was een hartelijk en verwarmend weerzien, vooral voor Tineke, die Sunethra zes jaar geleden voor het laatst in levende lijve heeft ontmoet. Dierbare herinneringen werden opgehaald. Samen met Sunethra kennis gemaakt met de bewoners van het tehuis, allemaal kinderen en vrouwen. Opvallend is hoe schoon en netjes alles eruit ziet, ondanks het versleten meubilair en bedden. We zagen velen een stukje in de huishouding doen: eten klaarmaken, afwassen en elkaar helpen, binnen de mogelijkheden van hun handicap. Sunethra voedt ze op met de regel: “if you only have one finger, use that finger”! Dat geeft een hartverwarmende sfeer van samenhorigheid.

Steeds als we er komen is er weer een bijzonder verhaal over het werk van Sunethra. Vorige keer kwam tijdens ons bezoek onverhoeds een verpleegster binnenlopen met een wezenloos kind op haar arm. In het ziekenhuis achtergelaten door de moeder, niet in staat om het verder te verzorgen. Sunethra nam het kind aan, verzorgde het en nu is het een gezond ogende meisje, met naar blijkt een geestelijke beperking. Dit keer had ze de bijzondere zorg voor een ongehuwde moeder. De vrouw is twee maanden geleden, nog tijdens haar zwangerschap, de zee ingelopen om zich te verdrinken. Een omstander haalde haar uit het water en bracht haar naar de politie. Die belde Sunethra voor hulp. De vrouw werd opgenomen in Suhada Home, is net bevallen van een gezond kind en wordt door Sunethra aan het werk gezet in de administratie. En zo heeft elke bewoner een apart verhaal.

Onlangs heeft Sunethra een boetiekje opgezet waarin de zelf gemaakte artikelen worden verkocht: tassen, borduurwerk, kaarten en sieraden. Daar krijgt ze enige inkomsten uit. Verder moet het tehuis draaien op giften van omwonenden (‘armsgiving’) en donaties.

Tijdens ons bezoek kwamen ook de urgente behoeften ter sprake. In de keuken troffen we een gammel aanrecht met kastjes aan. Vooral de rolstoelen doen geen goed aan het meubilair. Een wat steviger en goed op hoogte ontworpen werkblad zou helpen. Maar het meest urgent voor Sunethra is de vervanging van haar busje. Daarmee moet ze haar tehuizen langs, bewoners meenemen naar de kliniek en de nodige spullen vervoeren. Haar oude busje heeft een grote reparatie nodig en het is de vraag of dat nog de moeite waard is. We hebben aangegeven te willen nagaan wat we kunnen doen.

We namen voorlopig afscheid van Sunethra, met de belofte dat we voor ons vertrek over twee weken nog een keer langs komen.

Vervolgens ging de reis over de pas geopende snelweg tussen Colombo en Galle. Het deed wat on-Srilankaans aan, dat met 120km/uur zoeven over een vrijwel verlaten (...) weg. Maar wel comfortabel en weldra konden we genieten van de rust en het uitzicht van Siri’s pension.

De eerste vijf dagen

Na vijf intensieve dagen hebben we even de tijd en de rust om verslag te doen. We bevinden ons nu in Negombo, een toeristisch stadje ten noorden van Colombo: strand, veel hotels, een hollands koffiehuis waar echte appeltaart wordt geserveerd. Wij bevakkeren in het ons bekende, gezellige pension Rani Inn. Vanmorgen een hartelijk ontvangst door de eigenaresse en vanmiddag even pootje baden in zee. Lekker even niks.

Op dag 1 zijn we vanaf het vliegveld gelijk naar Pater Marius gegaan. Een ontvangst als vanouds. Wetenswaardigheden uitgewisseld en thee gedronken. Daarna met onze chauffeur 'Gerard' naar het hotel in Kiribathkoda. Even bijkomen van een nachtje niet slapen en daar geld geregeld en de telefoon van Sita opgeladen (hij doet 't!).

Dag 2 stond in het teken van bezoeken in Colobo-Noord. Eerst Home of Compassion, waar mettoewijding en zorg van Sr Menna60 bejaarde mannen en vrouwen wonen. We hebben er een symbolische cheque van 622 Euro overhandigd, het resultaat van een kerstactie onder ouderen in Maasland ('ouderen voor ouderen'). Dit tehuis krijgt geen overheidssteun en moet het hebben van giften uit de omgeving (mensen brengen er voedsel en kleding) en van genereuze donateurs als wij.

Vervolgens hebben we in deze arme wijk van de hoofdstad drie families bezocht. Zij worden en werden gesponsord door de familie Simons en we hebben al jaren contact met hen. Een van de jongens, John Benedict, is vorige maand getrouwd en hij stelde trots zijn bruid voor. Het jonge stel woont nu op een boven het ouderlijk huis getimmerde verdieping, nog heel simpel en primitief. Maar je bent jong en verliefd en dan ben je al blij met een dak boven je hoofd. John vertelde ambities te hebben om een eigen zaak met computerservices te beginnen. Hij hoopt een startkapitaal van 100.000 Rps (ca 700 Euro)te bemachtigen.

Bij een andere familie waren de berichten minder gunstig. De oudste zoon werd vijf jaar geleden door een zenuwaandoening invalide enheeft voortdurende zorg nodig. De vader brak door een ongeluk op het werk zijn voet en kan zeker een half jaar niet werken.Onlangs werd hun huisje door de gemeenteafgebrokenen zij wonen nu in een tijdelijke woning, in afwachting van iets nieuws. Maar daarvoor moet geld op tafel komen. Kortom, vele zorgen tegelijk. Een lichtpuntje is hun dochter van achttien, die goed kan leren en talentvol is. Zij zou eind dit jaar kunnen gaan werken, maar je gunt haar eigenlijk een vervolgopleiding. We hebben Sunethra gevraagd om eens naar de invalide jongen te kijken. Daarvoor hebben we een afspraak en vervoer geregeld.

Op dag 3, zaterdag, hebben we het schoolhoofd van de St. Anthony in Colombo-Noord ontmoet. Zij had vorig jaar van ons geld gekregen voor een schoolreisje, maar daarvan hadden we nog geen verslag gekregen. Haar daarop streng toegesproken en zij zou dit binnen een dag in orde maken (de maandag daarop een brief en een serie foto's ontvangen). We hebben gezegd dat we voor dit jaar weer een bijdrage aan het schoolreisje (naar Anaradhnapura) willen overwegen.

Vervolgens ging de reis naar Sunethra in Suhada home. Het tradionele en weer hartelijke ontvangst viel ons ten deel. Ze was druk in de weer met het vullen van schooltassen met schriften, pennen en allerlei ander materiaal. Haar kamer stond vol met dozen en stapels boeken. We werden gelijk ingeschakeld voor het verzamelwerk. Sunethra achter haar bureau met de lijsten voor elk kind (elke tas kreeg een andere inhoud) en Lydia en ik zwetend zoeken naar de juiste maten en hoeveelheden. Als we niet snel genoeg waren werd ze haast ongeduldig. Na twee uur hadden we de klus geklaard en toe werd ons een heerlijke lunch geserveerd. Tijd genoeg ook om met Sunethra over een en ander van gedachten te wisselen. De rolstoelen waren aangekomen (Sampath had er een in gebruik), in Upakare is het met de dame nog niet echt op orde en Sunethra zelf heeft nog last (zachte pijn) van haar nieren. Voorts gesproken over haar bus, die nu met flinke mankementen in de garage staat en eigenlijk aan vervanging toe is. Een en ander voorlopig aangehoord. Eind van de middag leverde de chauffeur ons af bij onze vrienden Saman en Anjalie in Piliandala.

Dag 4, zondag (Poyaday), hadden we onze vrienden uitgenodigd voor een lunch in Galle Face in Colombo. Iedereen was er en het was heel genoeglijk. Na de lunch wandelen op de boulevard en een bezoekje aan het geheel gerestaureerd hospitaal uit de Nederlandse periode. 's Avonds kwam onze zoon Sanen zijn vriend Eelco vanuit Kuala Lumpur aan in Piliandala. Gezellig gegeven en daar hebben ze ook geslapen. De volgende dag zijn ze met een gehuurde auto op toernee gegaan.

Ook maandag bleven we bij onze vrienden in Piliandala. Met de bus naar Colombo en daar onze monnik Pannendriya bezocht en Sr Carmella op het hoofdconvent. Bij Pannendriya (het gaat goed met hem) contact gezocht met Mevr Amelka van de school in Ethimale. Dat was nuttig, we konden wat concrete afspraken maken voor het bezoek en voor de aankopen van het kopieerapparaat en de muziekinstrumenten. Pannindriya nodigde ons gelijk uit voor een lunch op 25 januari, de dag voor ons vertrek.

Met zuster Carmella verschillende zaken doorgesproken. Zij is een doortastende dame, die gelijk de nodige acties onderneemt.. Zo worden onze bezoeken aan de convents in het noorden, over twee weken, al voorbereid. Ook kregen we vandaag al een mailtje met foto's van het gebouw dat Sr Lucrece in Kalmunai heeft opgericht.

Vanmorgen dus via een bezoekje aan de Townhall in Colombo (lijkt op het Witte Huis in Washington) naar ons pensionnetje in Negombo. Ook morgen blijven we hier de toerist uithangen en dan donderdagmorgen naar het vliegveld om Tineke en Willy te verwelkomen.