Met een dag vertraging (technisch probleem vliegtuig) kwamen Tineke en Willy in Sri Lanka aan. Voor Tineke alweer de vierde keer, voor Willy was het de eerste kennismaking. Hiermee was het reisgezelschap compleet en samen met Siri, onze onverbeterlijke chauffeur/gids/pensionhouder en vriend, ging de eerste tocht naar Sunethra, Suhada Home, in Colombo. Sunethra beheert vijf tehuizen voor gehandicapten rond de hoofdstad Colombo en in Kataragama, in het zuiden van het land. In totaal zijn ongeveer 340 mensen aan haar zorg toevertrouwd. Dit werk doet zij al 25 jaar.

Het was een hartelijk en verwarmend weerzien, vooral voor Tineke, die Sunethra zes jaar geleden voor het laatst in levende lijve heeft ontmoet. Dierbare herinneringen werden opgehaald. Samen met Sunethra kennis gemaakt met de bewoners van het tehuis, allemaal kinderen en vrouwen. Opvallend is hoe schoon en netjes alles eruit ziet, ondanks het versleten meubilair en bedden. We zagen velen een stukje in de huishouding doen: eten klaarmaken, afwassen en elkaar helpen, binnen de mogelijkheden van hun handicap. Sunethra voedt ze op met de regel: “if you only have one finger, use that finger”! Dat geeft een hartverwarmende sfeer van samenhorigheid.

Steeds als we er komen is er weer een bijzonder verhaal over het werk van Sunethra. Vorige keer kwam tijdens ons bezoek onverhoeds een verpleegster binnenlopen met een wezenloos kind op haar arm. In het ziekenhuis achtergelaten door de moeder, niet in staat om het verder te verzorgen. Sunethra nam het kind aan, verzorgde het en nu is het een gezond ogende meisje, met naar blijkt een geestelijke beperking. Dit keer had ze de bijzondere zorg voor een ongehuwde moeder. De vrouw is twee maanden geleden, nog tijdens haar zwangerschap, de zee ingelopen om zich te verdrinken. Een omstander haalde haar uit het water en bracht haar naar de politie. Die belde Sunethra voor hulp. De vrouw werd opgenomen in Suhada Home, is net bevallen van een gezond kind en wordt door Sunethra aan het werk gezet in de administratie. En zo heeft elke bewoner een apart verhaal.

Onlangs heeft Sunethra een boetiekje opgezet waarin de zelf gemaakte artikelen worden verkocht: tassen, borduurwerk, kaarten en sieraden. Daar krijgt ze enige inkomsten uit. Verder moet het tehuis draaien op giften van omwonenden (‘armsgiving’) en donaties.

Tijdens ons bezoek kwamen ook de urgente behoeften ter sprake. In de keuken troffen we een gammel aanrecht met kastjes aan. Vooral de rolstoelen doen geen goed aan het meubilair. Een wat steviger en goed op hoogte ontworpen werkblad zou helpen. Maar het meest urgent voor Sunethra is de vervanging van haar busje. Daarmee moet ze haar tehuizen langs, bewoners meenemen naar de kliniek en de nodige spullen vervoeren. Haar oude busje heeft een grote reparatie nodig en het is de vraag of dat nog de moeite waard is. We hebben aangegeven te willen nagaan wat we kunnen doen.

We namen voorlopig afscheid van Sunethra, met de belofte dat we voor ons vertrek over twee weken nog een keer langs komen.

Vervolgens ging de reis over de pas geopende snelweg tussen Colombo en Galle. Het deed wat on-Srilankaans aan, dat met 120km/uur zoeven over een vrijwel verlaten (...) weg. Maar wel comfortabel en weldra konden we genieten van de rust en het uitzicht van Siri’s pension.