Dag allemaal, goedenavond, (van hier),

Alles goed met jullie? Even weer een bericht. Het zijn inmiddels lange dagen (soms opstaan 5.45 uur!) en vaak vermoeiend tot aan het diner rond 20.00 uur (over dat laatste trouwens over het algemeen niets dan goeds!). Niet overal is internet en daarnaast heeft ook uw verslaggever ter plekke niet altijd zin om achter haar laptopje te gaan zitten om u op de hoogte te houden; sorry sorry. Ik ga jullie nu vertellen over ons bezoek aan het plattelandsschooltje te Eitimale, zo'n 40 km van Monaregale. Het contact kwam in 2009 tot stand door monnik Pannindrya in Colombo die besloot onze donatie voor deze school te bestemmen. Het is een arm gebied,op de grens van voormalige oorlogsgebied. Pannindrya besteedde het SEHH-geld aan leermiddelen voor de school en verantwoordde dat door een kleurrijke foto te sturen die we gebruikten op onze kerstkaart van 2010. Gaandeweg kwam er een vraag van de school voor een fotokopieermachine en op ons verzoek om een specificatie en een prijsopgave kwam er rap antwoord, per brief. Het schooltje heeft computers noch internet. Het ging om een bedrag van ca € 600. Wij zeiden, eveneens per brief, akkoord, reserveer het gewenst apparaat maar vast en als wij er dan eind januari zijn betalen we het en is er een formele overdracht. Toen bleef het stil. SEHH schreef opnieuw, maar er kwam geen reactie. We werden er een beetje flauw van - het kan toch niet zo zijn dat we een gift gaan opdringen? Op het laatste moment voor ons vertrek kwam het verzoek om een wat groter apparaat. Toen we er naar toe gingen, eergisteren, snapten we het allemaal. Zelfs in ‘grote stad' Monaragalla is er geen winkel om een dergelijk apparaat te kopen en ook had de schoolleiding geen catalogus om eens in te kijken. Het schooltje bevindt zich niet in de stad, het dient juist voor de kinderen van de wat verderaf gelegen dorpjes. Voor de leerkrachten houdt dat in dat ze zo'n 10 km over een klein asfalt weggetje moeten met daarna nog 5 km zandpad met gaten. Net als wij dus, die warme dag. We hadden onze komst per mobiel aangekondigd en men stond klaar voor onze ontvangst. De kinderen hadden, denk ik, nog niet zo vaak een gezelschap mensen met blauwe ogen gezien en de twee meisjes die ons een bosje welkomstboomblaadjes overhandigden (in plaats van een bloemetje) duwden Tineke het hele pakketje in de handen en doken toen weer snel weg. Piet introduceerde ons gezelschapje en vertelde over de doelstelling van SEHH, over onze verantwoordelijkheden als ontvanger van donatiegelden van onze begunstigers en de verantwoordelijkheden voor de ontvanger: we verwachten niet dat, als we volgende keer komen, het apparaat als verroest blik in de hoek staat. De aanwezigen schudden ernstig het hoofd, hetgeen ja betekent. Chauffeur/gids Siri vertaalde, men sprak geen Engels. De afspraak is nu als volgt. De music teacher is op dit moment in Colombo op cursus. Dat komt mooi uit want we hebben als aanvullende donatie muziekinstrumenten toegezegd zodat een soort schoolbandje gevormd kan worden. Wij zullen deze meneer in Colombo ontmoeten, samen met hem het kopieer-apparaat kopen, met een extra cartridge en een servicekontrakt en daarna ook nog muziekinstrumenten. Symbolisch hebben we alvast het kopieerapparaat overgedragen door de overhandiging van een tweetal dozen kopieerpapier. We hebben op het schooltje verder rondgekeken: de handenarbeidjuffrouw was o.a. bezig met het beplakken van een grote doos, aan de voorkant kwam plastik en daarachter kon een leerling een toespraak houden. Ook was er een toneelopbouwtje. De lokalen waren aan een zijde open en grensden aan elkaar, een ideale situatie voor veel rumoer. De leermiddelen zijn uiterst sober. Vertelde ik al dat we op een ander schooltje dominostenen gebruikt zagen worden bij de rekenles? De kinderen deden verder een dansje voor ons en we kregen een heerlijke, zeer gekruide warme lunch. In totaal zijn we er een uur of twee geweest en hebben we voor een afstand van zo'n 200 km een hele dag in de auto gezeten. De wegen zijn smal en overvol met (vracht)auto's, tuktuk's, brommers, wandelaars, schurftige honden, luizige katten, af en toe een aap en nog een incidentele koe. En kleurrijk accent zijn altijd de schoolkinderen in hun uniformpjes waarbij de meisjes vaak een stropdas dragen. Donkergekleurde tengere postuurtjes met hele zware rugtassen.

Een ander bezoek betreft het boys home in Kandy. We hebben in 2010 voor in totaal €14.000,- een nieuw dak van ca 90 meter lang en 12 meter breed gesponsord, gezamenlijk met twee andere grote donateurs. Na overmaking van het geld was de klus binnen een half jaar geklaard. De keuze was tussen asbest of een ander materiaal en SEHH heeft gekozen voor een isolerend geribbeld plaatstalen dak met lichtramen erin. Het zag er keurig uit. Het huis wordt geleid door Father Bastiaan. De jongens, zo'n stuk of 30, zijn wees of komen uit gebroken gezinnen. Ze gaan in Kandy naar school en blijven in het huis tot dat ze hun middelbare school (grade O) hebben afgemaakt. De doorzetters kunnen nog door twee jaar door voor hun grade A die toegang geeft tot de universiteit. Sri Lanka kent geen van rijkswege gesubsidieerde MBO of HBO-opleidingen. Deze worden verzorgd door particuliere instituten die ook voor de meeste Sri Lankanen te duur zijn, dus daarna wordt het een baan. Als ze geluk hebben, want ook de werkloosheid is hoog.

Vandaag bij de monnik Saranankara in de bergen bij Kandy op bezoek geweest. Een spannende rit met een jeep over onmogelijke weggetjes vol kuilen. Een geweldige aankomst met meisjes die ons bloemenkransen omhingen en boeketjes bloemen aanreikten. Daarna voordrachtjes en speeches.

De monnik bouwt te midden van een arm gebied zijn tempel op. Dat is niet alleen een gebouw voorboedhistische ceremonies maar ook een dorpscentrum voor educatie en cultuur. De monnik zorgt ook voor de arme families in de omgeving en doet dat met behulp van giften van bewoners en van buiten af. We hebben bij hem een bedrag voor zijn sociale werk achter gelaten. Tevens willen we een bijdrage aan de verdere opbouw van zijn gebouw voor studies overwegen.

Tot zover dit verhaal. De foto's komen een volgende keer - wellicht/misschien want het fotochipje is stuk - de foto's zijn wel te zien op de camera maar niet op de PC - wie weet nu al raad ...
Onze hartelijke groeten weer, en tot de volgende keer.