Na vijf intensieve dagen hebben we even de tijd en de rust om verslag te doen. We bevinden ons nu in Negombo, een toeristisch stadje ten noorden van Colombo: strand, veel hotels, een hollands koffiehuis waar echte appeltaart wordt geserveerd. Wij bevakkeren in het ons bekende, gezellige pension Rani Inn. Vanmorgen een hartelijk ontvangst door de eigenaresse en vanmiddag even pootje baden in zee. Lekker even niks.

Op dag 1 zijn we vanaf het vliegveld gelijk naar Pater Marius gegaan. Een ontvangst als vanouds. Wetenswaardigheden uitgewisseld en thee gedronken. Daarna met onze chauffeur 'Gerard' naar het hotel in Kiribathkoda. Even bijkomen van een nachtje niet slapen en daar geld geregeld en de telefoon van Sita opgeladen (hij doet 't!).

Dag 2 stond in het teken van bezoeken in Colobo-Noord. Eerst Home of Compassion, waar mettoewijding en zorg van Sr Menna60 bejaarde mannen en vrouwen wonen. We hebben er een symbolische cheque van 622 Euro overhandigd, het resultaat van een kerstactie onder ouderen in Maasland ('ouderen voor ouderen'). Dit tehuis krijgt geen overheidssteun en moet het hebben van giften uit de omgeving (mensen brengen er voedsel en kleding) en van genereuze donateurs als wij.

Vervolgens hebben we in deze arme wijk van de hoofdstad drie families bezocht. Zij worden en werden gesponsord door de familie Simons en we hebben al jaren contact met hen. Een van de jongens, John Benedict, is vorige maand getrouwd en hij stelde trots zijn bruid voor. Het jonge stel woont nu op een boven het ouderlijk huis getimmerde verdieping, nog heel simpel en primitief. Maar je bent jong en verliefd en dan ben je al blij met een dak boven je hoofd. John vertelde ambities te hebben om een eigen zaak met computerservices te beginnen. Hij hoopt een startkapitaal van 100.000 Rps (ca 700 Euro)te bemachtigen.

Bij een andere familie waren de berichten minder gunstig. De oudste zoon werd vijf jaar geleden door een zenuwaandoening invalide enheeft voortdurende zorg nodig. De vader brak door een ongeluk op het werk zijn voet en kan zeker een half jaar niet werken.Onlangs werd hun huisje door de gemeenteafgebrokenen zij wonen nu in een tijdelijke woning, in afwachting van iets nieuws. Maar daarvoor moet geld op tafel komen. Kortom, vele zorgen tegelijk. Een lichtpuntje is hun dochter van achttien, die goed kan leren en talentvol is. Zij zou eind dit jaar kunnen gaan werken, maar je gunt haar eigenlijk een vervolgopleiding. We hebben Sunethra gevraagd om eens naar de invalide jongen te kijken. Daarvoor hebben we een afspraak en vervoer geregeld.

Op dag 3, zaterdag, hebben we het schoolhoofd van de St. Anthony in Colombo-Noord ontmoet. Zij had vorig jaar van ons geld gekregen voor een schoolreisje, maar daarvan hadden we nog geen verslag gekregen. Haar daarop streng toegesproken en zij zou dit binnen een dag in orde maken (de maandag daarop een brief en een serie foto's ontvangen). We hebben gezegd dat we voor dit jaar weer een bijdrage aan het schoolreisje (naar Anaradhnapura) willen overwegen.

Vervolgens ging de reis naar Sunethra in Suhada home. Het tradionele en weer hartelijke ontvangst viel ons ten deel. Ze was druk in de weer met het vullen van schooltassen met schriften, pennen en allerlei ander materiaal. Haar kamer stond vol met dozen en stapels boeken. We werden gelijk ingeschakeld voor het verzamelwerk. Sunethra achter haar bureau met de lijsten voor elk kind (elke tas kreeg een andere inhoud) en Lydia en ik zwetend zoeken naar de juiste maten en hoeveelheden. Als we niet snel genoeg waren werd ze haast ongeduldig. Na twee uur hadden we de klus geklaard en toe werd ons een heerlijke lunch geserveerd. Tijd genoeg ook om met Sunethra over een en ander van gedachten te wisselen. De rolstoelen waren aangekomen (Sampath had er een in gebruik), in Upakare is het met de dame nog niet echt op orde en Sunethra zelf heeft nog last (zachte pijn) van haar nieren. Voorts gesproken over haar bus, die nu met flinke mankementen in de garage staat en eigenlijk aan vervanging toe is. Een en ander voorlopig aangehoord. Eind van de middag leverde de chauffeur ons af bij onze vrienden Saman en Anjalie in Piliandala.

Dag 4, zondag (Poyaday), hadden we onze vrienden uitgenodigd voor een lunch in Galle Face in Colombo. Iedereen was er en het was heel genoeglijk. Na de lunch wandelen op de boulevard en een bezoekje aan het geheel gerestaureerd hospitaal uit de Nederlandse periode. 's Avonds kwam onze zoon Sanen zijn vriend Eelco vanuit Kuala Lumpur aan in Piliandala. Gezellig gegeven en daar hebben ze ook geslapen. De volgende dag zijn ze met een gehuurde auto op toernee gegaan.

Ook maandag bleven we bij onze vrienden in Piliandala. Met de bus naar Colombo en daar onze monnik Pannendriya bezocht en Sr Carmella op het hoofdconvent. Bij Pannendriya (het gaat goed met hem) contact gezocht met Mevr Amelka van de school in Ethimale. Dat was nuttig, we konden wat concrete afspraken maken voor het bezoek en voor de aankopen van het kopieerapparaat en de muziekinstrumenten. Pannindriya nodigde ons gelijk uit voor een lunch op 25 januari, de dag voor ons vertrek.

Met zuster Carmella verschillende zaken doorgesproken. Zij is een doortastende dame, die gelijk de nodige acties onderneemt.. Zo worden onze bezoeken aan de convents in het noorden, over twee weken, al voorbereid. Ook kregen we vandaag al een mailtje met foto's van het gebouw dat Sr Lucrece in Kalmunai heeft opgericht.

Vanmorgen dus via een bezoekje aan de Townhall in Colombo (lijkt op het Witte Huis in Washington) naar ons pensionnetje in Negombo. Ook morgen blijven we hier de toerist uithangen en dan donderdagmorgen naar het vliegveld om Tineke en Willy te verwelkomen.